Gedicht - Uitgeblust
Naam: Esther
Leeftijd: 16

Aantal gedichten: 7

Toon alle gedichten

Gedicht waarderen

Aantal waarderingen: 0

Uitgeblust

131 maal gelezen



Altijd en overal is strijd.
Iets dat je niet zo makkelijk vermijd.
Het kan een ruzie of een discussie zijn.
Iets dat eindigt met pijn.
Mentaal of fysiek, een van de twee.
Maar voor de meeste mensen is dit zo doorsnee.
Een kleine ruzie hier en daar kan toch geen kwaad.
Het is iets dat toch wel over gaat.
Een paar gemene woorden heen en weer gegooid.
En dan is de ruzie wel weer voltooid.


Jammer genoeg gaat het niet altijd op deze manier. 
En kunnen mensen zich gaan gedragen als een dier. 
Wild en zonder genade.
Alleen maar bezig met al het kwade.
Soms zelf zonder rekening te houden met anderen om je heen.
En daar sta je dan alleen.
Kijkend naar al de ruzie die hier plaats vind.
Iets wat ik veel heb mee moeten maken als kind.
Tot het op een bepaald moment niet langer kon.
En de ruzie het over de liefde won.
Toen ging ieder zijn eigen kant op.
En stond alle strijd op stop.

Eindelijk was er weer rust. 
Maar de liefde tussen mijn ouders bleek uitgeblust.
Daar stond ik dan in het midden.
Voor een wonder aan het bidden.
Dat het misschien ooit nog goed zo komen.
Maar dat is iets waar ik alleen nog maar van kan dromen.
Daar stond ik dan realiserende dat er niks meer gebeuren kon.
En ik aan een nieuw leven met gescheiden ouders begon.


Geplaatst op: 28 februari 2019 - 21:20




Reactie plaatsen

U moet inloggen voordat uw een reactie kunt plaatsen